محمد يوسف حريرى

216

فرهنگ اصطلاحات قرآنى ( فارسى )

سورهء قمر پنجاه و چهارمين سورهء قرآن مجيد و از سور مكى است با 55 آيه ( به اجماع ) . بعد از سورهء نجم و پيش از سورهء رحمن قرار دارد و مأخذ اسم سوره ، آيهء اول است ( به معنى ماه ) . محتواى سوره مشتمل است بر : 1 . مسألهء نزديكى قيامت و موضوع شق القمر و اصرار مخالفان در انكار آيات الهى . 2 . سركشى قوم نوح و مسألهء طوفان . 3 . داستان قوم عاد و عذاب دردناك آن . 4 . مخالفت قوم ثمود با پيامبرشان حضرت صالح و مجازات آنها با صيحهء آسمانى . 5 . كفر و انحراف اخلاقى قوم لوط و قسمتى از عذاب دردناك آنها . 6 . آل فرعون و مجازات آنها . 7 . مقايسه‌اى ميان اين اقوام و مشركان مكه و مخالفان پيامبر و آيندهء خطرناك آنها . 8 . شرح قسمتى از مجازات مجرمان در قيامت و پاداش‌هاى عظيم پرهيزكاران . سورهء قيامت يا ( - ) سورهء قيامة سورهء قيامة ( م ) هفتاد و پنجمين سورهء قرآن مجيد و از سور مكى است با 40 آيه . بعد از سورهء مدثر و پيش از سورهء دهر قرار دارد . مأخذ اسم سوره ، آيهء اول است ( به معنى روز رستاخيز ) محتواى سوره مشتمل است بر : 1 . مسائل مربوط به اشراط الساعه ( حوادث عجيب و بسيار هول‌انگيزى كه در پايان اين جهان و آغاز قيامت روى مىدهد ) . 2 . مسائل مربوط به وضع حال نيكوكاران و بدكاران در آن روز . 3 . مسائل مربوط به لحظات پر اضطراب مرگ و انتقال از اين جهان به جهان ديگر . 4 . مسائل مربوط به هدف آفرينش انسان و رابطهء آن با مسألهء معاد . سورهء قيمه ( ق ىّ م ) نام ديگر سورهء بينه ( به تناسب لفظ قيمه در آن ) است ( تفسير نمونه ) . سورهء كاشفه ( ش ف ) از نام‌هاى سورهء توبه ( درآمدى به تحقيق در اهداف و مقاصد سوره‌هاى قرآن كريم ، ص 184 ) سورهء كافرون صد و نهمين سورهء قرآن مجيد و از سور مكى و يا مدنى است با 6 آيه ( به اجماع ) . بعد از سورهء كوثر و پيش از سورهء نصر قرار دارد . مأخذ اسم سوره ، آيهء اول است . محتواى سوره مشتمل است بر : 1 . تأكيد اين معنى كه « من معبودهاى شما را نمىپرستم » . 2 . تأكيد اين معنى كه « شما هرگز معبود من ، خداى يگانه را نمىپرستيد » . 3 . اين نكته كه پيامبر و آيين توحيدىاش ، و كافرين و آيين پوسيدهء شرك‌آلودشان . سورهء كافى به سورهء فاتحة الكتاب گفته مىشود ، زيرا كافى است از سوره‌هاى ديگر ، و غير آن از سور قرآن محتاجند به آن ( منهج الصادقين ) سورهء كافيه ( ى ) كافيه نام غير معروف سورهء فاتحة الكتاب است ، زيرا حمد مىتواند جاى سورهء ديگر را بگيرد اما در نماز هيچ سوره‌اى نمىتواند